Ontroerend

Het is toch mooi als je dochter danst op jouw favoriete muziekstuk. Nee, dan heb ik het niet over een verjaardagspartijtje waar dochterlief parmantig haar danspasjes zet. Nee, ik heb het over een dochter die professioneel danser is en in een voorstelling danst op Trois Gymnopédies van Erik Satie. Al 28 jaar geleden kocht in bij Harrod's in Londen een cassettebandje van pianist Peter Lawson die Satie speelde. Nu kwam deze prachtige muziek terug in Squares van Hans van Manen in het Kerstgala van Introdans. Indrukwekkend die combinatie van de haast serene muziek, dansers in witte pakken, het fluorescerende licht.
En dan mijn dochter! Zij toonde zich heel wat gedisciplineerder dan die onverlaat van een puber die hinderlijk met een zakje snoep zat te kraken. Nadat hij weer een dropje, mintje of nootje had gepakt verzocht ik hem vriendelijk, doch zeer dringend om daar even mee te stoppen. Een mevrouw die achter mij zat voegde na afloop van het stuk de moeder ook nog toe: 'Mevrouw, ik wil dat u er zorg voor draagt dat uw kind niet meer kraakt!.'
Van dat laatste heeft mijn kind geen last: wat een prachtige, fraaie bewegingen. Vérine, ik ben trots op je!

Lief dagboek

Lief dagboek, wat heb ik je verwaarloosd de afgelopen maanden. Zo zou ik dat vroeger geschreven hebben. Als ik een dagboek had gehad, uiteraard. Feit is wel dat ik niets gemeld heb sinds begin november. En er zijn toch aardige dingen gebeurd.

Meet & Greet

Het is alweer een tijdje geleden dat ik 'geblogd' heb. Vaak laat thuis, redelijk de pijp leeg. Iets gebeurd wat het vermelden waard is? In elk geval dat ik weer getennist heb sinds een jaar of twee. En dat viel niet mee. Het ruggetje deed behoorlijk zeer. De tweede keer ging het al weer een stuk beter. Ja, dat de buitenbaan nu dichtgaat, kan ik niet helpen. Kort seizoen. Het concert van Margriet Eshuijs en haar band in De Weijer in Boxmeer was aangenaam. Vooral de akoestische uitvoering van Black Pearl was geweldig. Ik vind Margriet toch het beste in de wat stevigere nummers, als ze haar strot kan opentrekken. Purper heb ik maar overgeslagen.
Gisteren was het Venice-tijd. Prachtige band, prachtige muziek, prachtige samenzang. Kortom een topband. Met bijna net zo veel plezier heb ik na afloop gekeken naar Meet & Greet. Handtekeningetje, fotootje, knuffeltje. Nee, geen gillende bakvissen, volwassen vrouwen en mannen. En allemaal denken dat Pat, Mark, Kip en Michael (ja, iedereen praat over ze alsof ze al jaren huisvrienden zijn) zoooo blij zijn hen weer te zien. Terwijl die mannen na weken toeren waarschijnlijk naar huis verlangen om gewoon lekker bij moeder de vrouw te zitten. Nu ja, met uitzondering van Mark dan.

Van Bach tot Peters

De week uitstekend afgesloten met prachtig concert van Holland Baroque Society in St. Martinuskerk in Cuijk. Bijna twee uur lang genieten van wonderschone muziek van Rebel, Vivaldi, Marcello en uiteraard de grote meester zelf: Bach. Het is niet alleen de energiegevende muziek die de avond aangenaam maakte; het is ook een genot om te zien met hoeveel plezier de musici van het gezelschap spelen. Een voordeel als je bijna vooraan zit. En dan die inspirerende gastspeler en projectleider van Passie van/voor Bach: Alfredo Bernardini. Een gezelschap dat het verdient gehoord en gesteund te worden: www.hollandbaroquesociety.com.
Een prima weekslot dus; een week waarin ik sprak met Elsbeth Cochius, een van de topkunstenaars in Nederland op het gebied van linosnedes. Verder weer even bijgepraat met Maarten Peters, muzikant. Ik hou me maar steeds voor dat ik aan de wieg van zijn carriere heb gestaan. Als dertienjarig jongetje kwam hij met de gitaar onder zijn arm, achter op de fiets van zijn broer, naar de studio van ziekenomroep Radio Radboud. Ik was daar toen een van de presentatoren van Vrijuit, een programma waarin we regionale artiesten ontvingen. Maarten trad daar voor het eerst op. Met zelfgeschreven liedjes die nog geen naam hadden. Hij is een van de artiesten die we in de loop der jaren het vaakst vroegen voor een optreden. Nu bijna dertig jaar later is hij een gewaardeerd muzikant en vooral tekstschrijver, en partner van Margriet Eshuijs met wie ik maandag praat over haar nieuwe cd In concert.
Oh ja, van de week ook nog gevraagd om een lezing te geven over heiligen! Dat naar aanleiding van de serie die ik voor De Gelderlander heb geschreven.

CXlumX: Lingo

Half Nederland staat op zijn kop: Lingo verdwijnt! Inmiddels heeft de TROS in samenspraak met de netcoördinator besloten ook volgend jaar het spelletje uit te zenden. Daar ben ik blij om, want ik vind dat taalspelletjes op televisie moeten blijven. Ook Tien voor Taal mag voor mij het eeuwige leven hebben.
De reden dat de netcoördinator Ton van Dijk aanvoerde om Lingo te laten sneuvelen was: er kijken te weinig jongeren naar. Pardon? Er kijken te weinig jongeren naar. Maar die 800.000 ouderen (waarschijnlijk kijkers boven de 25) dan? Is dat niet een mooi kijkcijfer? Niks mee te maken: drie rode ballen voor Lingo!
Nu is de instelling van een netcoördinator enige jaren geleden al een miskleun geweest, want we hebben in de laatste vijf jaar zo veel verschuivingen qua zenders en tijdstippen gehad dat je welhaast elke dag in de gids moet kijken wat en waar er iets komt. De doelgroepengedachte is ook een onzalige: kijkers zijn niet meer omroep- of zendervast. Ze weten heus wel te vinden wat ze willen zien.
En nog even over die ouderen (ja ik weet het, ik ben niet objectief): waarom wordt er toch zo veel aandacht besteed aan jongeren? Is bij de omroepbazen en netcoördinators nog niet doorgedrongen dat Nederland in rap tempo vergrijst? Reden hiervoor is dat vanaf 2010 de babyboomers van de naoorlogse geboortegeneratie de leeftijd van 65 jaar bereiken. Het CBS hanteert als maatstaf voor de vergrijzing de zogeheten 'grijze druk'. Dit getal geeft aan hoeveel 65-plussers er zijn op elke 100 potentiële arbeidskrachten. In 2003 waren dit er 22. Vijftig jaar geleden waren dit er nog maar 14 en de verwachting is dat op de top van de vergrijzing dit aantal oploopt tot 43 65-plussers op elke 100 potentiële arbeidskrachten. Na 2040 zal de 'grijze druk' volgens de prognoses van het CBS daarna structureel rond de 35 hangen.
Het is dan ook merkwaardig dat er toch steeds meer voor jongeren komt: dagbladen hebben jongerenpagina's, jongerenrubrieken, jongerenbijlagen (heeft iemand al eens gedacht aan een groteletterkrant voor de ouderen?), op televisie en radio is het, met name bij de commerciëlen, veelal 'young and beautiful' wat de klok slaat.
Ik herinner me dat in mijn jeugd het tv-programma Breng eens een zonnetje werd uitgezonden. Ja hoor, in zwartwit. Rien van Nunen en Bert van Dongen zongen met anderen in een theater voor een zaal vol 'grijze bollen' Hollandse liedjes als We gaan naar Rome, Breng eens een zonnetje, Had je niet van die mooie blauwe ogen. En in de zaal iedereen meeblèren.
Wat is er nu voor ouderen op tv? Vijf letters: L-I-N-G-O.

Kunstenaars

Gisteren weekenddienst voor De Gelderlander gehad. Zondags gesproken met Thijs Bastiaans in Boxmeer. Hij had een feestje te vieren omdat hij al twintig jaar een galerie heeft. Jonge moderne kunstenaars krijgen bij hem de kans te exposeren. Voor de jubileumtentoonstelling heeft hij kunstenaars uitgenodigd die in de afgelopen twee decennia bij hem werk tentoonstelden. Zoals Han Klinkhamer en Rolf A. Kluenter. Het moderne werk spreekt me niet aan. Ik zie vaak niet meer dat een doek met verf erop. Enige emotie roept het niet bij me op.
Voor donderdag heb ik een afspraak staan met Elsbeth Cochius. Deze Enschedese kunstenares maakt onder meer linosneden. Wat ik tot nu toe gezien heb vind ik mooi.

Empire of the sun

Filmtip van Hans Bouwman, zoals verschenen in De Bijlage van dagblad De Gelderlander in de rubriek Weekendfilm (films op televisie)

Schrijver James Graham Ballard is vooral een sciencefictionauteur, al spreek hij zelf van ‘apocalyptische fictie’. Daarin probeert hij de vaak destructieve invloed van de technologische vooruitgang op de menselijke geest bloot te leggen.
Met de autobiografische roman Empire of the sun week hij in 1984 af van zijn geliefde genre. Drie jaar later verfilmde Steven Spielberg zijn roman over de tiener Jim Graham (een rol van Christian Bale, later bekend van Batman begins), die samen met zijn ouders in de Britse villawijk in Shanghai woont. Het gezin leidt een tamelijk onbezorgd leven, zelfs als de Japanners in 1937 China binnenvallen. Maar na vier jaar is het gebeurd met de beschermde status voor buitenlanders in de stad.
Ook zij worden weggevoerd. In alle consternatie verliest Jim zijn vader en moeder. De rest van de oorlog brengt hij zonder familie door in een Jappenkamp.
De oorlogsfilms van Spielberg zoals Schindler’s list en Band of brothers gaan over echte helden. Maar in zijn wat minder populaire en subtielere Empire of the sun is dat niet het geval. De hoofdpersonen berusten grotendeels in hun lot.
In de film wordt bovendien een vergeten hoofdstuk uit de recente geschiedenis onder de aandacht gebracht.
Oorlogsfilms gaan meestal over de Tweede Wereldoorlog met als thema nazi’s, joden en verzetshelden.
In dit verhaal zijn de agressors de Japanners en de slachtoffers Chinezen.
Naast Bale spelen in deze film onder anderen John Malkovich, Nigel Havers en Miranda Richardson.
Empire of the sun, zaterdag 14 oktober, 0.20 uur, Veronica